Aby uniknąć odrzucenia świadczeń oraz strat finansowych, warto stosować się do podstawowych zasad doboru kodów ICD-10 oraz ICD-9.

Rozróżniaj cel klasyfikacji ICD-10 i ICD-9

Podstawą bezbłędnego kodowania świadczeń jest precyzyjne rozgraniczenie funkcji obu słowników. ICD-10 to Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych, która służy do oznaczania rozpoznań medycznych, takich jak choroby, urazy, objawy czy wizyty profilaktyczne. Klasyfikacja medyczna została stworzona przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). 

Z kolei ICD-9 w polskim systemie ochrony zdrowia wykorzystywana jest do kodowania procedur medycznych, czyli wykonanych badań diagnostycznych, konsultacji lekarskich oraz zabiegów.

Znacznym ułatwieniem w codziennej pracy personelu jest stosowanie nowoczesnego oprogramowania medycznego, na przykład system Proassist posiada wbudowaną bazę kodów ICD-9 i ICD-10, co ułatwia lekarzom prawidłowe klasyfikowanie schorzeń pacjentów.

Zapewnij pełną zgodność procedury z rozpoznaniem 

Jednym z najczęstszych błędów rozliczeniowych jest sytuacja, w której sprawozdana procedura ICD-9 nie koresponduje z rozpoznaniem ICD-10 według słowników walidacyjnych NFZ. 

W systemie Jednorodnych Grup Pacjentów (JGP) podanie zbyt ogólnego kodu rozpoznania przy procedurze specjalistycznej powoduje odrzucenie całej wizyty lub hospitalizacji przez płatnika. Korekta rozpoznania na bardziej szczegółowe pozwala na poprawne zgrupowanie świadczenia i odzyskanie należnych środków.

Wybieraj kody o najwyższym stopniu szczegółowości

Zarówno NFZ, jak i wytyczne sprawozdawcze nakładają obowiązek stosowania kodów z najbardziej szczegółowej istniejącej kategorii. Zamiast poprzestawać na ogólnych kategoriach, należy wskazywać dokładne podkategorie rozpoznań i procedur. 

Dodatkowo należy pamiętać o prawidłowym rozdzielaniu rozpoznania głównego od rozpoznań współistniejących.

Dbaj o spójność dokumentacji medycznej z raportem

Wszystkie kody wykazywane w raportach elektronicznych muszą znajdować bezpośrednie odzwierciedlenie w Elektronicznej Dokumentacji Medycznej pacjenta. Rozliczenie procedury lub rozpoznania nieopisanego precyzyjnie w historii choroby grozi koniecznością zwrotu przekazanych środków wraz z odsetkami podczas kontroli.

Śledź zmiany przepisów i wymogi e-skierowań

Stosowanie nieaktualnych słowników czy brak znajomości nowych zarządzeń generuje bezpośrednie straty finansowe. Warto pamiętać o bieżących zasadach, od 1 września 2026 roku kod ICD-9 staje się obowiązkowym elementem e-skierowania. 

Dla standardowych konsultacji POZ właściwym kodem jest 89.00, natomiast przy skierowaniach na konkretne badania diagnostyczne (np. TK lub MR) należy wybrać kod odpowiadający danej procedurze.

Podsumowanie

Prawidłowy dobór kodów ICD-9 i ICD-10 wymaga stałej uwagi, bieżącej weryfikacji oraz dobrej współpracy między lekarzami a działem rozliczeń. Regularne audyty dokumentacji i korzystanie z aktualnych, właściwych słowników pozwalają ograniczyć liczbę błędów sprawozdawczych, a także zmniejszyć ryzyko zakwestionowania i utraty należnych płatności.

Inwestycja w uporządkowane i precyzyjne procedury kodowania to jeden z ważnych elementów dbałości o płynność finansową placówki oraz prawidłowe rozliczanie świadczeń w ramach kontraktu z NFZ. Codzienną pracę personelu może dodatkowo usprawnić odpowiednie oprogramowanie medyczne. System Proassist posiada wbudowaną bazę kodów ICD-9 i ICD-10, ułatwiając lekarzom prawidłowe klasyfikowanie rozpoznań i wykonanych procedur bez konieczności korzystania z zewnętrznych źródeł.

Chcesz zobaczyć, jak Proassist działa w praktyce? Skontaktuj się z nami i sprawdź, jak system może ułatwić codzienną pracę, uporządkować procesy oraz usprawnić zarządzanie placówką medyczną.